مرغ دل پر میزند، در هوایت یا حسن
|
از صبر تو یا حسن جهان غرق غم است |
چون زائر عارف، به حق تو کم است |
|
هــــر کس به زیارت تــــو آیــــد به بقیـع |
بــر روی پل صراط ، ثابت قدم است |
امام حسن (ع) میفرمایند: والاترین مقام نزد خداوند، از آن کسی است که بیشتر از همه به حقوق مردم آشنا باشد و در ادای آن حقوق، بیشتر از همه کوشا باشد؛ و کسی که در برابر برادران دینی خود تواضع کند، خداوند او را از صدیقین و شیعیان امیرالمۆمنین(ع) قرار میدهد. حیاة امام حسن بن علی، ج 1، ص 319
سلام بر تو ای غریبتر از غریب،
سلام بر مزار بی چراغ و تربت كم زائرت.
سلام بر مظلومی تو در شهر و دیار و كاشانهات...
سلام بر تو که با عصمت و طهارت فاطمی، در خاک غریبانه بقیع آرمیدهایی و آفتاب و ماهتاب، تنها سنگ مزار تو هستند...
سلام بر تو که سایبان خستگیهای تربت پاكت، تنها و تنها، بال کبوترانی است که روز و شب بر آن خاک بوسه میزنند!
غریب شهر مدینه تویی که پنجرهها ز غربت شبهای تنهایی تو میگریند.
و امروز فرزند پیامبر(ص)، فرزند علی(ع) و فرزند فاطمه(س) دارد در كوچههای مدینه تشییع میشود و زمین و زمان، سیاه پوشیده است.
سیاهپوش تو شد آسمان خسته شهر
تویی که خستگی آسمان به شانه توست
به حضرت امام حسن(ع) عرض شد: چرا شما هرگز نیازمندی را نا امید بر نمیگردانید، اگر چه سوار بر شتر باشید؟
امام حسن(ع) فرمودند: خود من هم محتاج و نیازمند درگاه خداوند هستم و دوست دارم که خداوند مرا محروم نگرداند و شرم دارم در حالی که نیازمند هستم، نیازمندان را نا امید کنم. عادت خداوند این است که نعمتهایش را بر من ارزانی بدارد و عادت من هم این است که نعمتهایش را به بندگانش عطا کنم، و میترسم که اگر از این عادت خود دست بردارم، خداوند هم دست از عادت خود بردارد. نور الابصار، ص 123 - کنز المدفون، ص 434
هر سال که به ماه های محرم و صفر نزدیک میشویم، گوئی دلم به لرزه می افتد که: