عباس بن علي(ع) که از مکتب درخشان اسلام درس ادب آموخته بود و از اين ويژگي در تمام مراحل زندگي خويش بهره مي برد، ارادت ويژه اي به مولاي خود امام حسين (ع) داشت. آن بزرگوار هيچ گاه بدون اجازه در کنار امام حسين(ع) نمي نشست و پس از اجازه از آن حضرت نيز، مانند بندگان، دو زانو در برابر مولايش مي نشست. همچنين روايت شده که در طول 34 سال عمر پربرکت خويش، هرگز امام حسين(ع) را برادر خطاب نکرد، بلکه با تعبيراتي مانند «سيدي»، «مولاي» و «يابن رسول ا... » به کار مي برد. قمر بني هاشم به صفت الهي ايمان و خدامحوري آراسته بود. بهترين دليل بر اين امر اين است که امام صادق(ع) در آغاز زيارت نامه حضرت عباس، او را با صفت ايمان خوانده و در پايان، بر ايمان و بصيرت والاي ايشان گواهي داده و فرموده است: «شهادت مي دهم که تو لحظه اي از خود سستي نشان ندادي و برنگشتي، بلکه روش تو بر ايمان و بصيرت در دين رقم خورده بود». عباس (ع) استعدادي شگرف و قابليتي فراوان در فراگيري معارف الهي داشت، نزد استادي درس گرفت که منبع علم الهي و يگانه وارث علوم حضرت رسول و يگانه روزگار در نشر معارف الهي و تعليم اخلاق نيکو و نشر احکام اسلام و زدودن ابرهاي تيره جهل بود. او افزون بر بهره گيري از پرتو آفتاب ولايت علي(ع) ، در مدرسه امامت امام حسن و امام حسين تربيت شد و به دانش آموزي پرداخت. در روايتي از معصوم درباره آن حضرت آمده است: «آن حضرت در کودکي ] از پدر بزرگوار خويش [ علم آموخت، آن گونه که کبوتر، بچه خود را آب و غذا مي خوراند» و اين گونه است که امام صادق(ع) فرمود: «عموي ما عباس(ع) داراي بينش ژرفي بوده است».
پس از حضرت اباعبدا... الحسين(ع)، حضرت عباس(ع) ممتازترين شهيد عاشوراست و همان گونه که امام سجاد (ع) او را ستوده است، جايگاهي دارد که همه شهيدان به آن غبطه مي خورند. بسياري از بزرگان و انديشمندان شيفته بارگاه ابي عبدا... (ع) هنگام زيارت کربلا، نخست به آستان بوسي حضرت عباس مي شتافتند، سپس به زيارت امام حسين شرفياب مي شدند. آنان با اين کار، نخست رخصت زيارت امام را دريافت مي کردند ؛ زيرا عباس عليه السلام برآورنده حاجتهاي دوستداران امام خويش است.